Μέσα σε ένα στούντιο παιχνιδιών Unity: Unity: Πώς ένα playable game παίρνει μορφή από την πρώτη σπίθα

Εισαγωγή

IMG

Κάθε ολοκληρωμένο παιχνίδι κρύβει μια χαοτική αρχή. Αυτό που φαίνεται ομαλό την ημέρα της κυκλοφορίας συνήθως ξεκινά ως θραύσματα: ένας μηχανισμός που σχεδόν λειτουργεί, μια οπτική ατμόσφαιρα που φαίνεται πολλά υποσχόμενη, μια πρόχειρη δοκιμή ελέγχου, ένα πρόχειρο σχέδιο επιπέδου με περισσότερα κενά παρά βεβαιότητα. Το κοινό βλέπει την τελική, γυαλισμένη έκδοση. Το στούντιο βλέπει το αδέξιο στάδιο όπου τίποτα δεν είναι ακόμα κομψό, αλλά κάτι αρχίζει να παίρνει ζωή.

Μέσα σε ένα στούντιο παιχνιδιών Unity, αυτή η πρώιμη φάση δεν έχει τόσο να κάνει με την άμεση λαμπρότητα, όσο με τη μετατροπή του ενστίκτου σε δομή. Μια μικρή ιδέα πρέπει να επιβιώσει από την επαφή με τα εργαλεία, τα χρονικά όρια, τους στόχους απόδοσης και την πραγματικότητα της παραγωγής. Μια ιδέα μπορεί να ακούγεται συναρπαστική σε μια συνάντηση, αλλά η πραγματική δοκιμασία αρχίζει όταν αυτή η ιδέα εισέρχεται στον κινητήρα και ζητά να μετατραπεί σε κίνηση, χρονισμό, διεπαφή, ανατροφοδότηση και ροή.

Η πρώτη ιδέα είναι συνήθως μικρότερη από την τελική παρουσίαση

Πολλοί άνθρωποι φαντάζονται ότι η δημιουργία ενός παιχνιδιού ξεκινά με μια τεράστια «Βίβλο Σχεδιασμού». Μερικές φορές αυτό συμβαίνει. Τις περισσότερες φορές, η αρχή είναι πολύ πιο απλή. Ένας τρόπος κίνησης φαίνεται καλός. Μια γωνία κάμερας δημιουργεί τη σωστή ένταση. Ένας κανόνας παζλ υποδηλώνει περισσότερες δυνατότητες από ό,τι αναμενόταν. Αυτό συνήθως αρκεί για να ξεκινήσει κανείς.

Σε αυτό το σημείο, ο στόχος δεν είναι η τελειότητα. Ο στόχος είναι η απόδειξη. Ένα στούντιο θέλει να ξέρει αν η βασική αίσθηση έχει κάποιο βάρος. Μπορεί ο μηχανισμός να κρατήσει την προσοχή για περισσότερο από τριάντα δευτερόλεπτα; Ο ρυθμός φαίνεται φυσικός; Είναι η ιδέα αρκετά ευέλικτη ώστε να αναπτυχθεί χωρίς να καταρρεύσει τη στιγμή που θα την αγγίξει ένα άλλο σύστημα;

Γι' αυτό οι πρώτες εργασίες στο Unity συχνά φαίνονται απλές. Προσωρινά γραφικά, πρόχειρα περιβάλλοντα, άκαμπτες κινούμενες εικόνες, έλλειψη ήχου. Τίποτα από αυτά δεν σημαίνει ότι το έργο είναι αδύναμο. Σημαίνει απλώς ότι το στούντιο θέτει πρώτα τη σωστή ερώτηση: υπάρχει εδώ ένα παιχνίδι ή μόνο μια ωραία περιγραφή;

Η δημιουργία πρωτοτύπων είναι το σημείο όπου ο ρομαντισμός συναντά την πραγματικότητα

Αυτό είναι το στάδιο όπου πολλές υπέροχες ιδέες χάνουν τη μάχη. Μια μηχανική που ακουγόταν φρέσκια στο χαρτί μπορεί να φαίνεται επαναλαμβανόμενη στην πράξη. Μια κομψή οπτική κατεύθυνση μπορεί να είναι πολύ βαριά για τη συσκευή-στόχο. Μια έξυπνη διεπαφή μπορεί να γίνει μπερδεμένη όταν εμπλέκονται πραγματικές εισόδους. Το Unity βοηθά τις ομάδες να δοκιμάσουν αυτά τα ζητήματα νωρίς, κάτι που αποτελεί έναν από τους λόγους για τους οποίους τόσα πολλά στούντιο βασίζονται σε αυτό.

Ο κινητήρας δίνει χώρο για γρήγορη επανάληψη, και αυτό έχει μεγαλύτερη σημασία από ό,τι πιστεύουν οι περισσότεροι. Στην ανάπτυξη παιχνιδιών, μια γρήγορη, άσχημη απάντηση είναι συχνά πιο χρήσιμη από μια όμορφη υπόθεση. Είναι καλύτερο να ανακαλύψεις τις αδυναμίες σε ένα greybox build παρά στα μισά της παραγωγής, όταν ο προϋπολογισμός έχει ήδη αρχίσει να εξαντλείται.

Πρώιμα σημάδια ότι ένα πρωτότυπο έχει πραγματικό δυναμικό

• Ο βασικός κύκλος φαίνεταικατανοητός Ο παίκτης μπορεί να καταλάβει τη βασική δράση χωρίς να δυσκολεύεται με τα χειριστήρια.

• Ο μηχανισμός προσκαλεί στηνεπανάληψη Μια συνεδρία οδηγεί φυσικά σε μια άλλη, αντί να δίνει την αίσθηση ότι τελείωσε πολύ νωρίς.

• Το έργο μπορεί να αναπτυχθεί χωρίς νακαταρρεύσει Νέα συστήματα φαίνονται εφικτά χωρίς να καταστρέφουν την αρχική γοητεία.

• Η ομάδα αρχίζει να βλέπει ξεκάθαρα τα επόμεναβήματα Η ιδέα δημιουργεί ερωτήματα παραγωγής που αξίζει να λυθούν, όχι προειδοποιητικά σημάδια που αξίζει να αγνοηθούν.

Ένα καλό πρωτότυπο δεν χρειάζεται να εντυπωσιάσει τους πάντες. Χρειάζεται μόνο να κάνει την ομάδα να σκύψει λίγο προς τα εμπρός.

Η τέχνη, ο κώδικας και ο σχεδιασμός πρέπει να παραμένουν στο ίδιο πλαίσιο συζήτησης

Ένα παιχνίδι που μπορεί να παιχτεί δεν προκύπτει από ένα τμήμα που κάνει κάτι ηρωικό ενώ όλοι οι άλλοι περιμένουν ευγενικά. Η διαδικασία είναι πιο περίπλοκη από αυτό. Ο σχεδιασμός χρειάζεται κώδικα για να γίνει πραγματικότητα. Ο κώδικας χρειάζεται σχεδιασμό για να παραμείνει ουσιαστικός. Η τέχνη χρειάζεται και τα δύο, αλλιώς το έργο κινδυνεύει να γίνει διακόσμηση για ένα σύστημα που ακόμα δεν έχει αποφασίσει τι θέλει να είναι.

Σε ένα υγιές στούντιο, αυτές οι συζητήσεις γίνονται νωρίς και συχνά. Ένας καλλιτέχνης επιπέδων μπορεί να παρατηρήσει προβλήματα αναγνωσιμότητας πριν τα επισημάνει το τμήμα QA. Ένας προγραμματιστής μπορεί να αντιταχθεί σε μια λειτουργία που ακούγεται έξυπνη αλλά δημιουργεί τεχνικό χρέος. Ένας σχεδιαστής μπορεί να απλοποιήσει ένα σύστημα επειδή ο συγχρονισμός της κίνησης αποκαλύπτει μια καλύτερη λύση. Αυτές οι προσαρμογές δεν είναι σημάδια αποτυχίας. Είναι η πραγματική δουλειά.

Τι μετατρέπει συνήθως μια έκδοση σε πραγματικό παιχνίδι

• Συνεπήςανατροφοδότηση Η κίνηση, ο ήχος, τα γραφικά και το περιβάλλον χρήστη αρχίζουν να ανταποκρίνονται ως ένα ενιαίο σύστημα.

• Καλύτεροςρυθμός Η εμπειρία αποκτά ρυθμό αντί να δίνει την αίσθηση ξεχωριστών χαρακτηριστικών που έχουν ενωθεί μεταξύ τους.

• Σταθερήαπόδοση Το έργο αρχίζει να συμπεριφέρεται αξιόπιστα υπό πραγματικές συνθήκες.

• Ισχυρότερη αίσθηση ταυτότητας Το παιχνίδι παύει να μοιάζει με περιβάλλον δοκιμών και αρχίζει να μοιάζει με τον εαυτό του.

Αυτή η αλλαγή είναι δύσκολο να προσποιηθεί. Σε κάποιο σημείο, το build σταματά να λέει «πρωτότυπο» και αρχίζει να λέει «σχεδόν έτοιμο». Οι ομάδες του στούντιο αντιλαμβάνονται αμέσως αυτή τη στιγμή. Έχει διαφορετικό βάρος.

Το ότι είναι παίξιμο δεν σημαίνει ότι είναι τελειωμένο

Μια αστεία αλήθεια σχετικά με την ανάπτυξη είναι ότι η πρώτη πραγματικά παίξιμη έκδοση συχνά δημιουργεί τόσο ενθουσιασμό όσο και πανικό. Ενθουσιασμό, επειδή το παιχνίδι υπάρχει επιτέλους σε μια μορφή που μπορεί να αγγιχτεί, να δοκιμαστεί και να κατανοηθεί. Πανικό, επειδή κάθε εναπομένουσα αδυναμία γίνεται ταυτόχρονα πιο ορατή.

Ωστόσο, το να φτάσει το παιχνίδι σε κατάσταση που μπορεί να παιχτεί αλλάζει τα πάντα. Οι συζητήσεις γίνονται πιο έντονες. Τα σχόλια γίνονται λιγότερο αφηρημένα. Οι προτεραιότητες γίνονται πιο εύκολο να υπερασπιστούν. Το στούντιο δεν προστατεύει πλέον μια ιδέα. Το στούντιο διαμορφώνει ένα πραγματικό προϊόν.

Συμπέρασμα

Μέσα σε ένα στούντιο παιχνιδιών Unity, ο δρόμος από την πρώτη ιδέα μέχρι το παίξιμο παιχνίδι σπάνια είναι ομαλός και σχεδόν ποτέ δεν είναι κινηματογραφικός με την λαμπερή έννοια του όρου. Χτίζεται μέσα από δοκιμές, αναθεωρήσεις, απορριφθείσες ιδέες, πρακτική κρίση και μικρές αποφάσεις που σιγά-σιγά αρχίζουν να ευθυγραμμίζονται.

Αυτή είναι η κρυφή τέχνη της ανάπτυξης παιχνιδιών. Ένα παιχνίδι που μπορεί να παιχτεί δεν εμφανίζεται επειδή μια ιδέα ακουγόταν συναρπαστική κάποτε. Εμφανίζεται επειδή ένα στούντιο συνέχισε να προωθεί την ιδέα στην πραγματικότητα μέχρι που τα κομμάτια τελικά άρχισαν να ταιριάζουν μεταξύ τους. Ήσυχα, πεισματικά και συνήθως με περισσότερο καφέ παρά αξιοπρέπεια.