Είναι η εφαρμογή παιχνιδιών σας στην πραγματικότητα ένας κοινωνικός κόμβος; Η εξέλιξη των μίνι παιχνιδιών για πολλούς παίκτες

Εισαγωγή

Η πιο χρησιμοποιούμενη λειτουργία σε πολλές εφαρμογές παιχνιδιών σήμερα δεν έχει καμία σχέση με το κύριο παιχνίδι. Είναι ένας πίνακας κατάταξης. Μια καθημερινή πρόκληση. Μια ειδοποίηση «ο φίλος σου μόλις ξεπέρασε το σκορ σου». Το προϊόν ψυχαγωγίας μετατράπηκε σιωπηλά σε κάτι άλλο, και οι περισσότερες ομάδες ανάπτυξης δεν πρόλαβαν να αντιληφθούν τη στιγμή που συνέβη αυτό.

Από το ατομικό παιχνίδι στην κοινωνική αρχιτεκτονική

Τα πρώτα παιχνίδια για κινητά δημιουργήθηκαν για τις μετακινήσεις. Ήταν παιχνίδια για έναν παίκτη, αυτόνομα, με έναν πίνακα κατάταξης, ώστε να μπορεί κανείς να πει ότι είχαν μια κοινωνική συνιστώσα. Στη συνέχεια, εμφανίστηκαν τα παιχνίδια για πολλούς παίκτες με βάση τη σειρά, ακολουθούμενα από τα παιχνίδια σε πραγματικό χρόνο, και η βιομηχανία αντιμετώπισε κάθε βήμα ως τεχνική αναβάθμιση και όχι ως αλλαγή στη συμπεριφορά.

Η αλλαγή που είχε πραγματικά σημασία ήρθε αργότερα. Όταν τα μίνι παιχνίδια άρχισαν να εμφανίζονται σε πλατφόρμες που δεν είχαν σχέση με τα παιχνίδια, όπως το Discord Activities, το καθημερινό παζλ του LinkedIn, το Duolingo's friend streaks, δεν πρόσθεταν απλώς διασκέδαση. Δημιουργούσαν κοινωνικά γραφήματα. Κάθε κοινόχρηστη βαθμολογία, κάθε πρόκληση που στέλνεται σε έναν επαφή, κάθε ειδοποίηση ανταγωνισμού είναι ένα σημείο δεδομένων για το ποιος γνωρίζει ποιον και πόσο συχνά αλληλεπιδρούν. Για τους προγραμματιστές, αυτά δεν είναι δεδομένα αφοσίωσης. Είναι υποδομή.

Οι εφαρμογές που το καταλαβαίνουν αυτό δεν δημιουργούν παιχνίδια. Δημιουργούν λόγους για τους ανθρώπους να παραμένουν σε επαφή μέσα στην πλατφόρμα τους.

Τα καζίνο με κληρώσεις το κατάλαβαν νωρίς

Τα καζίνο με κληρώσεις αξίζει να μελετηθούν εδώ, επειδή έλυσαν μια εκδοχή αυτού του προβλήματος χρόνια πριν γίνει της μόδας στην ανάπτυξη mainstream εφαρμογών. Οι χρήστες τους δεν επιστρέφουν απλώς επειδή χρειάζονται ένα μέσο για να παίξουν τα αγαπημένα τους παιχνίδια καζίνο, επιστρέφουν λόγω του περιβάλλοντος του παιχνιδιού. Τα chat rails, οι μηχανισμοί δώρων, οι δημόσιες βαθμολογίες, το κοινωνικό τελετουργικό του να εμφανίζεσαι στο ίδιο εικονικό τραπέζι με κάποιον με τον οποίο έχεις παίξει στο παρελθόν.

Αυτό που έκανε συγκεκριμένα το μοντέλο των κληρώσεων ήταν να αποσυνδέσει τα χρηματικά στοιχήματα από την κοινωνική συμμετοχή. Επειδή ο μηχανισμός συμμετοχής βασίζεται σε νομίσματα και όχι σε καταθέσεις, η τριβή του να προσκαλέσεις έναν φίλο καταρρέει. Δεν υπάρχει η διστακτικότητα του «δεν θέλω να μπλέξω τον φίλο μου στον τζόγο». Αυτή η μία σχεδιαστική απόφαση έκανε το κοινωνικό επίπεδο προσβάσιμο με έναν τρόπο που τα παραδοσιακά διαδικτυακά καζίνο δεν κατάφεραν ποτέ.

Το μίνι παιχνίδι ως μηχανισμός διατήρησης

Τα καθημερινά μίνι παιχνίδια κάνουν κάτι που το βασικό προϊόν συνήθως δεν μπορεί: δημιουργούν έναν κύκλο επιστροφής χαμηλής δέσμευσης και υψηλής συχνότητας. Δύο λεπτά για να ολοκληρωθεί, εύκολο να μοιραστεί, αδύνατο να αγνοηθεί όταν ο συνάδελφός σας μόλις δημοσίευσε ένα σκορ.

Κοιτάξτε έξω από τον κόσμο των τυχερών παιχνιδιών και το μοτίβο επαναλαμβάνεται. Οι εφαρμογές Fintech έχουν δημιουργήσει προκλήσεις αποταμίευσης όπου ομάδες ανταγωνίζονται για να επιτύχουν εβδομαδιαίους στόχους. Οι πλατφόρμες γυμναστικής μετέτρεψαν τον αριθμό των βημάτων σε ζωντανές ανταγωνιστικές διοργανώσεις μεταξύ φίλων. Μια εφαρμογή παράδοσης φαγητού έθεσε σε εφαρμογή έναν μηχανισμό διαδοχικών παραγγελιών που δεν είχε καμία σχέση με την πείνα, αλλά με το να μην σπάσει η αλυσίδα. Σε κάθε περίπτωση, το μίνι παιχνίδι διήρκεσε περισσότερο από την εκστρατεία που το ξεκίνησε, επειδή η κοινωνική συμπεριφορά που δημιούργησε έγινε αυτοσυντηρούμενη.

Το κοινωνικό στρώμα γύρω από ένα μίνι παιχνίδι έχει συχνά μεγαλύτερη προσκόλληση από το ίδιο το παιχνίδι. Οι χρήστες που σταματούν να παίζουν θα συνεχίσουν να ελέγχουν τον πίνακα κατάταξης. Θα συνεχίσουν να στέλνουν προκλήσεις. Το παιχνίδι τελειώνει, αλλά η κοινωνική συνήθεια συνεχίζεται.

Τι κάνουν λάθος οι προγραμματιστές

Οι περισσότερες ομάδες δημιουργούν λειτουργίες για πολλούς παίκτες με σκοπό την απόκτηση νέων πελατών. Προσθέτουν ένα κουμπί «παίξε με φίλους», πραγματοποιούν μια καμπάνια προσκλήσεων, αναφέρουν τους αριθμούς των παραπομπών στην ηγεσία. Η κοινωνική συνιστώσα αντιμετωπίζεται ως μοχλός ανάπτυξης και όχι ως βάση του προϊόντος.

Οι τρόποι αποτυχίας είναι προβλέψιμοι. Αναγκαστικές προτροπές που σας ζητούν να συνδέσετε τις επαφές σας πριν παίξετε έστω και ένα γύρο. Ροές προσκλήσεων που απαιτούν από το άλλο άτομο να κατεβάσει την εφαρμογή, να δημιουργήσει λογαριασμό και να επαληθεύσει το email του πριν μπορέσει να συμβεί οτιδήποτε κοινωνικό. Πίνακες κατάταξης γεμάτοι με άγνωστους που κανείς δεν αναγνωρίζει, ταξινομημένοι με βάση μετρήσεις που δεν ενδιαφέρουν κανέναν. Αυτά δεν είναι κακές εκτελέσεις μιας καλής ιδέας. Είναι οι σωστές λειτουργίες που έχουν δημιουργηθεί για λάθος λόγο.

Η κοινωνική αρχιτεκτονική πρέπει να σχεδιαστεί πριν από τη δημιουργία του πρώτου wireframe, όχι να προστεθεί στο σπριντ δεκατέσσερα επειδή οι αριθμοί διατήρησης ήταν χαμηλοί.

Το παιχνίδι της πλατφόρμας

Μερικές από τις πιο ενδιαφέρουσες κινήσεις στην ανάπτυξη εφαρμογών αυτή τη στιγμή αφορούν εταιρείες που δεν έχουν ιδιαίτερο λόγο να ασχολούνται με τα παιχνίδια, αλλά δημιουργούν ούτως ή άλλως μίνι-παιχνίδια. Δεν επιδιώκουν έσοδα από την ψυχαγωγία. Χρησιμοποιούν τα παιχνίδια ως μηχανισμό για να κλειδώσουν την πλατφόρμα. Αν η εφαρμογή σας είναι το μέρος όπου οι άνθρωποι παίζουν μαζί, γίνεται πιο δύσκολο να αντικατασταθεί από μια εφαρμογή που απλά κάνει κάτι χρήσιμο.

Μια χρήσιμη εφαρμογή ανταγωνίζεται σε επίπεδο λειτουργιών. Μια κοινωνική πλατφόρμα ανταγωνίζεται σε επίπεδο σχέσεων. Αυτά είναι πολύ διαφορετικά ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα.

Το ερώτημα που πρέπει να θέτουν οι ομάδες ανάπτυξης δεν είναι αν πρέπει να προσθέσουν ένα μίνι-παιχνίδι. Είναι αν το προϊόν έχει σχεδιαστεί για να υποστηρίζει την κοινωνική υποδομή, κάτι που τα στούντιο παιχνιδιών έχουν χτίσει σκόπιμα για το μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας. Οι περισσότερες εφαρμογές δεν το έχουν κάνει. Αυτό το κενό κλείνει και οι εταιρείες που το κλείνουν πιο γρήγορα δεν είναι αυτές με τις μεγαλύτερες ομάδες μηχανικών. Είναι αυτές που κατάλαβαν νωρίς ότι οι άνθρωποι δεν θέλουν απλά κάτι να κάνουν. Θέλουν ένα μέρος να βρίσκονται.